Sovjet-Unie

De Sovjetmunten (roebel en kopeken) circuleerden van 1917 tot 1991 en het was de enige valuta in 15 landen: Rusland, Oekraïne, Georgië, Wit-Rusland, Oezbekistan, Armenië, Azerbeidzjan, Kazachstan, Kirgizië, Moldavië, Turkmenistan, Tadzjikistan, Letland, Litouwen en Estland. Na de ontbinding van de USSR werd de Sovjetroebel gebruikt in de post-Sovjetstaten (roebelzone) tot 1993 in deze landen: Kazachstan, Oezbekistan, Turkmenistan, Moldavië, Armenië en Georgië.

USSR Commemorative coins werden uitgebracht in de USSR tussen 1965 en 1991. Bijna elke munt werd geslagen met behulp van de proof-munttechnologie.

De beroemde symbolen op de communistische munten zijn de hamer en sikkel. De munten werden geslagen in Moskou en Leningrad. In 1961 was één roebel (1 SUR) 0,987412 gram goud waard, maar deze goudwissel was nooit beschikbaar voor het grote publiek.

In de jaren '80 was het gemiddelde loon van een arbeider minder dan 100 roebel per maand. De lagere klasse kreeg 60 roebel per maand. Een schoonmaker ontving 70 roebel, een slotenmaker 80 roebel, en een goede metselaar kon 150 roebel verdienen door zonder vakanties te werken.  

Er was nergens geld uit te geven in de lokale winkels. Zonder kapitalisme waren de winkels leeg, het aanbod van goederen was beperkt. Particuliere bedrijven bestonden niet en speculatie werd bestraft met gevangenisstraf. Soms waren tekorten aan goederen beschikbaar in lokale winkels, zoals kleding gemaakt in andere communistische landen zoals Joegoslavië, Tsjechoslowakije of Oost-Duitsland. 

De auto "Zhiguli" kostte ongeveer 5000 roebel en men moest decennia in de rij wachten. Mensen betaalden 3000 - 7500 roebel voor een gebruikte auto om deze sneller te krijgen. Gelukkigen konden een nieuwe auto drie keer zo duur verkopen, bijvoorbeeld voor 15000 roebel. Als je in 1986 Wrangler-spijkerbroeken wilde, kostten die 180 - 200 roebel. Japanse radio's kostten 2000 - 4000 roebel. Het was extreem duur om geïmporteerde goederen te krijgen met lage lonen. 

Sovjetburgers mochten wettelijk geen vreemde valuta bezitten. Als ze wettelijk betaling in vreemde valuta ontvingen, werden ze gedwongen deze om te wisselen in Vneshposyltorg-cheques. Bijvoorbeeld, zeelieden verkochten ze op straat voor 10 - 25 roebel. Deze cheques konden worden besteed in een Beryozka-winkel waar geïmporteerde goederen zoals radio's, spijkerbroeken, schoenen en andere kwaliteitsproducten werden verkocht, inclusief geïmporteerde dranken en voedsel.  

In 1988 verloor de roebel koopkracht tot de val van de Sovjet-Unie. De Pavlov-hervorming was de laatste monetaire hervorming die de 50 en 100 roebel bankbiljetten uit de circulatie haalde en mensen konden deze biljetten 3 dagen lang omwisselen voor een nieuwe valuta. Velen slaagden hier niet in vanwege beperkingen, dus gebruikten ze ze als behang voor de muren van het buitentoilet.